| تبليغات | X |
|
جنبش مشروطیت / روزنامک این احتمالن آخرین پست امسالم اینجا باشه. فکر می کنم شیش هفت ماه نخواهم بود. از همه ی شما دوستای خوبم خیلی ممنونم که می اومدین و دلگرمم می کردین. از اون جایی که قرار نیست برای همیشه از این جهان برم ـ البته امیدوارم ـ و از اونجایی که با اینترنت هم شاید کامل قطع رابطه نکنم ـ که نشدنیه ـ و هر چند وقت یه بار بیام و بهتون سر بزنم، پس زیاد رمانتیکش نمی کنم و برای همتون بهترین ها رو آرزو می کنم. اگه همدیگه رو ندیدیم ـ مگه تا حالا دیده بودیم! ـ خب کاری نمیشه کرد، لابد سرنوشت این جوری خواسته دیگه. می دونم کسی باهام کاری نداره ولی احیانن اگه نکته ای بود همین جا درج کنین، حتمن می خونمش.... و در پایان، این آخرین چیزی که الان ازم مونده (!) رو تقدیمتون می کنم : سنگ هی سنگ... و سنگ از پی سنگ از پی سنگ کوه با پای ِ من از دامنه بالا می رفت دره با هر قدم ِ تازه ترم عمق کشید قله در خس خس ِ یک باید ِ تنها می رفت مانده ام در وسط ِ بی پس و پیشی در کوه یک نگاهم به جلو: قله ی ِ مغرور ِ بلند یک نگاهم به عقب: شهر ِ غباری ِحقیر "می توانی... د ِ برو... خسته نشو... های! بخند" دره با عمق ِ نگاهش متفکر شده بود! شهر هم غرق ِ خودش باز رهایم می کرد "نه نباید بنشینی که تنت سنگ شود" قله می گفت بیا... باز صدایم می کرد یک خیابان ِ کدر، خیس ترین لحظه ی ِ یأس بین ِ آواز ِ قدیمی، شب ِ بارانی ِ سرد چشم هایی به سیاهی ِ همین دره ی ِ مرگ چشم هایی که پراندم به همین دره ی ِ درد درد هی درد ... و درد از پی درد از پی درد فکر کردم که من از درد جدا خواهم شد قله!... ای قله ی من! سنگ شدم، سنگ شدم... رفتنم دست ِ خودم نیست، رها خواهم شد قله می خواند مرا، حیف که جادو بودم هر چه می گفت بیا،... سنگ شدم، افتادم در صعودم ته ِ یک دره ی ِ جادویی بود سرد و غمگین که به اعماق ِ خودش می دادم... + چهارشنبه سی ام مرداد 1387 |
به یاد ِ عشق ِ نمی دانمم که غمگین است کنار ِ پنجره هایی به رفتنم خیره که گریه می کُنَدم خسته از شبی تیره به یاد ِ یک توی ِ تنها که باورم کردی که هیچ وقت برایم نگفتی از حالت به یاد ِ نامه ی ِ شاید نوشته ات یک شب که مانده است هنوزم به صفحه ی ِ فالت به یاد ِ آن همه شب ها که یاد ِ من بودی صدای ِ عقربه ها را به خواب ِ خود بردی به یاد ِ ... آه چه بگویم به یاد ِ هر صبحت که من نبودم و بازم تو غصه می خوردی به یاد ِ تو که نبودی ببینمت هرگز فقط به یاد ِ تو:... از من نوشته ای مأیوس نوشته ای به تو: از بی وفاترین با عشق به عاشقی که نبودی کنار ِ من.... افسوس پی نوشت: آهنگ If You Want Me
+ شنبه نوزدهم مرداد 1387 |
وقتی که نیستم که: بشعرد جنون ِ من قرصی که خواب می رود هر شب بدون ِ من عشقی که نیستم که بگردم نباشی ام وقتی که نیستم که نگیری به چیزی ام من نیستم که راحت ِ راحت لِه ام کنند چیزی نمانده ام که به تدریج کم کنند فردی که نیستم که بخواهم هویتی بی قصه می شوم وسط ِ بی روایتی دیوانه ای که نیست که غمگینتان کند از شعر خود بخواند و تضمینتان کند اشکی که نیستم که نخواهد ببینی اش تنهای ِ نازکی که تَرَک خورده چینی اش آهی میان ِ حنجره ای در سکوت ِ شب یا شعر ِ گیج ِ گم شده ای در فضای ِ تب من نیستم که می رود این ها همیشگی وقتی که هست ِ من شده نابودپیشگی هی رفت و می رود که من آرام می شوم در بی زمان ِ آخر ِ خود رام می شوم دیوانگی، جنون و تویی هم که هیچ بود با اشک و شعر و عشق ِ خیالی و قرص و دود دیگر که نیستم... نه... که هرگز ... و تا ابد جایی که هیچ و معنی ِ هیچ است خوب و بد + پنجشنبه دهم مرداد 1387 |
شهر از نگاه ِ شیشه ی ِ یک تاکسی گذشت همراه ِ حس ِ رفتن ِ ضبطی که خسته بود آهنگ ِ سرد ِ ویولن بر تنم نشست یخ زد مغازه های ِ خیابانی که بسته بود شب می نوشت خواب، فرو می شدم یواش راننده مست و گنگ تر از شهر ِ نا امید ضعف ِ چراغ های ِ شب از حس ِ گیج ِ خواب طعم ِ عبور مثل ِ دلستر به رگ رسید بیگانه ای که گم شده در خواب ِ خیس ِ شهر حالش بد است زیر ِ هجوم ِصدای ِ هیچ امروز رفت هیچ تر از قبلن ِ حقیر فردا همین دوباره و هی پیچ بعد ِ پیچ اینجای ِ تلخ، فرصت ِ فردای ِ من نبود من یک جزیره ام که نبودم به نقشه ای از خواب پا شدم که به فردا رسیده ام راننده گفت آخر خط است نئشه ای؟ + یکشنبه ششم مرداد 1387 |
باد می زند به چین ِ پرده ها یکی یکی می نسیمد از سکوت ِ شب به خانه های ِ خواب ماه می کشد سرک یواشکی و خنده می زند چشم ِ میز ِ خسته می خورد به لحظه های ِ ناب نرم می شود نوشته های ِ خشک ِ یک مداد بی ترین سکوت ِ شب نگاه می کند به ناز ذهن ِ یک اتاق ِ کهنه می کشد کمی نفس قلب ِ می روم شنیده می شود دوباره باز می روم میان ِ رقص ِ پرده ها و پنجره می روم به امتداد ِ شب، ستاره ها و ماه شهر را حصار ِ خانه ها خلاصه کرده است می روم به عمق ِ بی زمان ِ یک نگاه یک صدای ِ گنگ هم به گوش می رسد کمی من هنوز غرق ِ آن نگاه ِ بی زمان که چیست آه می شناسم آن صدای ِ گنگ را ولی... عمق ِ یک نگاه و گاز ِ یک موتور، عجیب نیست؟ + دوشنبه سی و یکم تیر 1387 |
در دور دست ِ آسمان، دنبال ِ یک تصویر قرمز شدن در یک غروب ِ خسته ی ِ دلگیر با شب نشستن، در کنار ِ آتشی کم رنگ مثل ِ همیشه خواندن از فردای ِ بی آهنگ خاکستر ِ ذهنش از این هم سردتر می شد پاییز ِ دنیای ِ خیالش زردتر می شد غمگین تر از هر قلب ِ ناخشنود ِ نا آرام از اشک هایی گم، میان ِ دوش ِ یک حمام رفتن هزارن بار در تاریخ ِ بی اِسناد اول شدن ها در حیاطی خالی از فریاد ضربه به توپی در میان ِ کودکی ها زود زیباترین گل ها به دیواری که تنها بود رفتن به رویاهای ِ خود با قصه های ِ شب بیداری از اشباح و کابوسی درون ِ تب از می رسیدم با دویدم در مسیری گرد خوشحالی اش از خواندن ِ مستانه ی ِ یک ورد رنجیدن از هفده، میان ِ دفتر ِ دیکته حفظیدن ِ جغرافیا با آن همه نکته در زخم هایش گاه گاهی زندگی می کرد اما نمی فهمید چیزی هم نمی شد سرد سهمش فقط هیچیدن از امروز در حتمن هر روز، قولی تازه تر: من می توانم، من یاد از جوانی ها و رویاهای ِ بی کنکور سیلیدن ِ کوه ِ کتاب از خواب ِ یک مغرور شب ها گذشت و هی گذشت و اتفاقی نیست حالا برایش زندگی یک چیز ِ بی معنی است ته می کشد "من می توانم" های ِ رویایی من قهرمانم در حیاطی کنج ِ تنهایی + دوشنبه بیست و چهارم تیر 1387 |
این کیف ِ کوچک و چمدانت که: حاضری تر می شود سکوت ِ نگاهت، مسافری انگشت های ِ یخ زده ام گیج ِ رفتنت چشمم تنیده خیره به گل های ِ دامنت در دودوی نگاه ِ ترت، خشک می شوم ماشین رسیده آخر ِ کوچه که می دوم تا می خورم زمین: " نرو مادر... نرو سفر..." "...فر" بغض می شود به گلویم: " ...مرا ببر " از رفتنت که خسته ترین حالت ِ تو بود تا انتظار ِ آمدنت، زود ِ زود ِ زود از روزهای ِ تازه رسیدن که بود ماه تا سال های سال و سفرهای گاه گاه می ترسم از سفر که نیایی دوباره باز دیگر بمان، سفر نرو اسطوره ی نیاز + جمعه بیست و یکم تیر 1387 |
کنار ِ ساحل ِ آرام و کلبه ای چوبی دو چشم ِخیره به دریای ظاهرن خوبی نشسته رو به افق، غرق آرزوهایش نسیم می خزد از بین ِ موج ِ موهایش نگاه ها و نفس های ِ ساده ی دریا خیال ِ نرم ِ رهایی، به شکل ِ یک رویا سپرد خاطر ِ خود را به نرمی ِ شنزار که باز شب شد و توفان و حسرت ِ بسیار خطوط ِخاطره هایش، نقاط ریزی شد هجوم ِ وحشی ِ امواج، هم غریزی شد سیاه چاله ی دریا، ستاره می بلعید و هر جهانِ موازی شروع ِ یک تردید تلاطمی که زمان را به زیر ِ دریا برد شبی که نرمی ِ ساحل، به زیر ِ دریا مرد تمام لذت ِ دریا به ساحل ِ نرمش و بوسه های خیالی و خنده ی گرمش نه این که پا بگذارد به ساحل ِ آرام بسازد از سر نفرت، هجوم ِ بی هنگام شکست، قدرتِ دریا، غرور ِ ساحل را گرفت ساحل ِ ویران ندیده مشکل را و باز این همه رویا، نسیم و نرمی ِ شن و جبر و رسم ِ خرابی و راه ِ ناممکن شبی میان سیاهی، هجوم ِ دریایی شکسته می شود این کلبه ی ِ تماشایی + شنبه پانزدهم تیر 1387 |
من که حالم
خوب شد با دیدنش . کوتاهه اگه ندیدید پیشنهاد می کنم ببینیدش.... + دوشنبه دهم تیر 1387 |
رفتن از اینجا به راهی دور ِ دور خسته ام تنها... فقط فکر ِ عبور حلقه زد در چشم هایم مهر ِ تو پس خداحافظ.... و ممنون صد کرور + جمعه بیست و چهارم خرداد 1387 |
|
| ||||||
